1-امام علی علیه السلام آن موقع که دیگر دستگاه خلافت همه راه ها را به رویش بسته بود و صداها را در حنجره خفه می کرد حرفش را با چاه می زد. به این خیلی فکر کرده ام. یک دلیلش شاید این باشد که حرف زدن آدم را سبک می کند. حرف های ما که همچین عمقی هم ندارد اگر در دل مان بماند می ترکیم. حالا طرف دریایی باشد. باید حرف بزند. ظرفیت بالایی داشته مولا ولی درد هم سنگین بوده است.
2-دلیل دیگری که به ذهنم می آید و می خواهم برایش شواهد بیاورم، حرف زدن برای حرف زدن است. گویا کلمات قدرتی می یابند آن گاه که رها می شوند. مگر دعا جز این است. تقریبا ثابت شده است که کلمات با خودشان قدرت حمل می کنند. (با این تحلیل می شود فهمید که چرا الله اکبر گفتن شب ها این قدر ترسناک است؟) یک توان غریب که به خاطر آن هم که شده باید مراقب بود که چه کلامی گفته می شود. و البته اگر ساکت باشی هیچ قدرتی نداری.
3-مجله دانشمند چند شماره پیش خبر از پروژه ای داده بود. گویا چند دانشمند در نقاطی از عالم نوسان نگارهایی می گذارند و مدت زمانی امواج مغزی افرادی را داوطلبانه ثبت می کنند. این افراد یعنی چند ده هزار نفر آدم از ملیت های مختلف. بعد از مدتی دیده بودند هر گاه قرار است اتفاق بزرگی در عالم رخ بدهد چند روز جلوتر امواج مغزی همه فعال می شود و حساسیت های یکسان نشان می دهند. گویی شعوری کیهانی(بلانسبت روزنامه کیهان!) همه عالم را به هم ارتباط می دهد و آنها را نسبت به آن چه قرار است بیافتد حساس می کند.
4-سعدی می گوید
بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
یک معنای بیت دوم این است که انسان به طور فطری درد دیگران را می فهمد. یعنی حتی اگر سانسور به قدری قوی بشود که هیچ خبری از مرزها خارج نشود باز هم احساسی در بین انسان ها شکل می گیرد که این ظلم را منتقل می سازد.
5-این است که صدای امام علی علیه السلام بعد از هزار و چهار صد سال از درون چاه شنیده می شود. مظلومیت علی منتقل می شود ظلم ظالمین هم شنیده می شود.