نظرات شخصی هادی بیات...

نوبل دزدی

hadibayat — Sat, 28 Nov 2009 15:45:18 GMT

یک مادر دزدی به بچه اش گفت اگر بچه خوبی باشی برایت یک دوچرخه می دزدم. داستان جایزه نوبل خانم عبادی است. نمی دانم چه کسی به بچه اش قول داده برایش یک جایزه صلح نوبل ببرد.

یادی از دکتر کاظم سامی

hadibayat — Thu, 26 Nov 2009 14:49:19 GMT

دبیرستانی که من در آن جا درس می خواندم قدس نام داشت. در خیابان فلسطین، بالاتر از جایی که اکنون بیت رهبری واقع شده است. یک مدرسه ابتدایی هم بود به نام قدس. هر دو قدیمی بودند. منتها یک قسمت دبیرستان بازسازی شده بود ولی مدرسه ابتدایی کلا ساختمانی قدیمی داشت. اکنون نمی دانم چه شده اند. البته می شود حدس زد. مطب دکتر کاظم سامی خیابان هلالی بود یک کم بالاتر از دبیرستان ما خیابان هلالی بود که از فلسطین آغاز می شد و آخرش به خیابان دانشگاه می رسید. از فلسطین که داخل می شدی هفت هشت تا خانه می رفتی و دست چپ یک خانه ای بود که مطب دکتر همان طبقه اول بود. اما چه جور من با ایشان آشنا شدم. یک دختر کوچک داشت دکتر. هر روز صبح بسیار آرام و متین در حالی که دست آن دختر در دستش بود او را می دیدم که به مدرسه قدس می رفت. دخترش دانش آموز آن مدرسه بود. همان موقع خواهر کوچک من هم در همان مدرسه درس می خواند. چون زیاد می دیدیمش سلامی هم می کردیم که محترمانه جواب می داد. این منتهای دیدن ما بود.

یک روز ابوی که آن موقع نماینده زنجان بود گفت زن عمو – زن عموی پدر که بیماری اعصاب داشت – را با خودت به مطب دکتر سامی ببر. با او تلفنی صحبت کرده ام. از آن روز رفت و آمد من به مطب دکتر شروع شد. متین و موقر بود. شمرده حرف می زد و چون زن عموی ابوی که البته از دنیا رفته است، تند تند و زیاد حرف می زد و البته به زبان ترکی، من نقش مترجم را هم داشتم. گاهی لبخندی هم می زد. بالاخره یک بار از دست زن عمو کم آورد و گفت به این بگو مشکلی ندارد فقط زیاد حرف می زند و نمی گذارد من کارم را بکنم. من هم با یک مصیبتی به زن عموحالی کردم. البته چند دقیقه تحمل کرد و بعد دوباره حرف زدن از سر گرفت.

چند باری زن عمو و عمو آمدند و من هربار آنها را با خودم به مطب دکتر بردم. من سنی نداشتم شاید چهارده پانزده سال. اما چند وقتی نگذشت که شنیدیم در همان مطب دکتر را به ضرب چاقو از پای درآورده اند. قاتل هم بعد از مدتی جستجوی بی نتیجه که از ابتدا هم معلوم بود! اعلام شد که در حمامی در اهواز خودش را کشته است. مسخره تر از این نمی شد. مرگ دکتر با این شکل مظلومانه برای من مثل مرگ یکی از نزدیکان بود. الان هم از پس بیست و چند سال چهره اش و خنده اش جلوی چشمم است. آن دختر و خانواده محترمش نمی دانم چه شدند. سخت است باور این که یک مرد مبارز و شجاع به همین راحتی کشته شود خیلی سخت است و بدتر از آن فراموش کردن نام و یادش. انگار هیچ گاه نبودند این بزرگان.

یک کرشمه و دوکار

hadibayat — Thu, 26 Nov 2009 14:12:13 GMT

می گویند که یکی از سوگلی های ناصرالدین شاه در جوار حضرت عبدالعظیم دفن بود و یک بار که توفیق زیارت به شاه دسته داده بود طبع شعرش گل کرده و گفته بود: چه خوش بود که برآید به یک کرشمه دو کار/زیارت شه عبدالعظیم و دیدن یار. از صبح توفیق زیارت اینترنت دست نداده بود و الان که وصل شدم دیدم آقا بهزاد آزاد شده است. حالی کردم و دست به دعا شدم. انشاءالله در آستانه عید سعید قربان هرچه ظالم و مستبد است ریشه کن گردد. انشاءالله آقا مصطفی و دیگر دربندان بیداد هم هرچه سریع تر آزاد شوند.

جای خالی پرسش گری

hadibayat — Mon, 23 Nov 2009 17:10:36 GMT

روحانی ای که بر سر منبر سخن می گوید همواره کلام خود را با آیه و روایتی همراه می سازد. پامنبری های او هیچ کدام سوال نمی کنند که آن را از کجا آوردی؟ می پذیرند روایت را و می پذیرند سخنان روحانی را. چرا سخنان روحانی را می پذیرند؟ در ذهنی برخی سوال به وجود می آید اما آن هم دیری نمی پاید. سخنان روحانی اعتبار دارد. اعتبارش را از جایی می گیرد که مردم و پامنبری ها آن جا را مرکز اعتبار بخشی می دانند و بهتر بگویم مرجع اعتباربخشی. این مرجع چیست یا کیست؟ در مرحله اول حوزه است. حوزه ای که دانش دینی تولید می کند. منظورم همان فقه و اصول و دانش های مرتبط است. حوزه گویا پذیرفته شده است که اعتبار ببخشد به این گزاره ها. اما آیا حوزه حرف آخر است و آیا هر چیزی به خاطر این که حوزه راوی آن است مشروع و معتبر است؟ حوزه خود اعتبارش از کجا می آید و الخ.

معمولا در صحبت های مان برای این که آن را در ذهن شنونده جا بیاندازیم به ضرب المثل یا شعری متوسل می شویم. مثلا برای این که حد نگاه داشتن را برسانیم می گوییم در دیزی بازه، حیای گربه کجا رفته است؟ شنونده فقط اگر مثل بی ربط باشد اعتراض می کند. در درستی و غلطی مثل چون و چرا نمی کند. گویا مثل، خود گزاره ای است درست و معتبر. امثال و حکم از کجا اعتبار می گیرند؟ آن چه مردم عادی بدان استناد می کنند اعتبارش از کجا می آید؟ احتمالا از گذشته. میراث پدران.

در قرآن یکی از نشانه های جامعه جاهلی استناد آنها به میراث گذشتگان و اجداد است بدون تامل در درستی و نادرستی آن. یکی از دلایل نپذیرفتن دعوت پیامبر هم همین بود که کورکورانه از میراث گذشته دفاع می کردند. حتی اگر نامعقول می نمود. و این دومین علامت جامعه جاهلی است یعنی تعصب. چرا باید میراثی که از گذشته رسیده است درست باشد؟ چه چیزی درستی آن را تضمین می کند؟ جز تکرار و جز عادت؟

دور و برمان پر است از این چیزها. به نظر می رسد یک چیزی این جا غایب است. چه چیزی است آن؟ پرسش گری و سوال. دقیقا آن چیزی که علوم انسانی و به خصوص فلسفه بدان می پردازد. البته برای قومی که عادت کرده است نپرسد و تقلید جزو دین و آیینش است سخت است تا بیخ مسائل رفتن. شاید اصلا به او بر بخورد که یکی دارد کنکاش می کند در باورهایش تا به او احیانا بقبولاند که مدت هاست اشتباه می کند.

گوشت و گربه

hadibayat — Sun, 22 Nov 2009 02:45:18 GMT

گویا نماینده ولی فقیه در دانشگاه خواجه نصیر و معاون ایشان افاضاتی بیان فرموده اند که مایه بهجت و سرور جهال است تا بهره بردن عالمان. ایشان کل مشکلات اخلاقی و تربیتی دانشگاه ها را به اختلاط دختران و پسران ربط داده و در یک تعبیر زیبا و بدیع دختر و پسر را به گربه و گوشت تشبیه نموده اند. و افزوده اند که گربه گوشت را ببیند قطعا روی آن می پرد! بدین ترتیب معلوم می شود که دفن جنازه های شهدا افاقه نکرده است. تشکیل بسیج دانشجویی فایده نداشته است. برخورد با انجمن های اسلامی کوچک ترین خللی به این وضعیت وارد نساخته است. و اصلا این ژانگولر بازی ها هیچ ربطی به فساد نداشته است. اکنون که دانشگاه تبدیل به دژی نظامی واقع در قبرستان پیکرهای پاک شهدا گردیده، هنوز تحریک می شوند دانشجویان. و صد البته هیچ ربطی به آقایان ندارد. ایشان یک انسان های دوست داشتنی و دلچسبی هستند که کاملا به وظایف شرعی و قانونی خود عمل می کنند و دانشجویان هم بیچاره ها عاشق و دلباخته اینها هستند و هرچه سعی می کنند به راه بیایند نمی شود و فقط مانده که پسرها دیگر هیچ دختری را – بخوانید گربه ها هیچ گوشتی را – نبینند تا مسئله حل شود.

یک چیزی از قول پسر شاه قبلی می گفتند بدین مضمون که جوانانی که در دوره پدر او تربیت شده بودند همه مومن و پاک و وطن پرست و غیره بودند و نتیجه اش را در حمله عراق به ایران دیدیم. راست و دروغ را در هم آمیخته ولی پربیراه هم نمی گوید. این جوانان در عصر کاباره و کاخ جوانان و آزادی می و میکده و دانشگاه مختلط که چه عرض کنم خلاصه همه چیز در حد مکفی! تربیت شدند و نتیجه اش شد زین الدین و همت و باکری! همان بسیجی های واقعی و بسیاری دیگر. از ابتدای انقلاب هرچه که توانسته ایم گرفتیم و بسته ایم. یک مدت وسط ها تبلیغ نکردیم این وضعیت را وگرنه همان موقع هم راه پیمایی های باشکوه علیه کراوات برگزار می گردید. این سال ها هم با وجود پرت و پلاهایی که خبر از عصری نوین می داد درب خیلی بدتر بر همان پاشنه می گردد. واقعا چه نتیجه ای عاید شده است؟ البته من حرفم این نیست فقط. عرض می کنم این آقایان در دانشگاه ها چه می کنند؟ هر بلایی که می شد سر دانشجو آوردند. می فرمایند عصر شکوفایی علم و فرهنگ ما عصر کلاس های غیر مختلط بود! لو می دهد این حرف خیلی چیزهای دیگر را. ذهن عقب گرد کرده! به این می گویند. مرد شریف بلد نیستی برای وضعیت جدید فکر کنی ول کن مسئولیت را بگذار دو تا عالم درست حسابی بیایند یک کاری بکنند. خواب چه دورانی را می بینید؟ می خواهید ما را به کدام عصر برگردانید؟ خدا وکیلی چه مانده از دانشگاه؟ عامل تحریک چیست؟ مگر زمان شاه نبود؟ چرا آن دوران قلب ها محکم بود؟ چرا عوامل بیرونی باعث استحکام بیشتر جوانان می گردید؟

البته جوانانی تربیت شده اند اما نه آن گونه که ایشان خواسته اند. الان یک شباهتی هست به زمان شاه. تلویزیون و تمام بوق های حکومتی یک چیز می گویند اما مردم و جوانان شان یک سمت دیگر می روند. در ماه های اخیر اثبات شد که می شود برخلاف تحریکات بیرونی راه دیگر رفت. کلی دروغ و تهمت از بلندگوهای رسمی و غیر رسمی به مردم تحویل داده می شود ولی گویا فقط محکم تر می کند ایشان را در مبارزه با دروغ. آقایان مطالعه بکنند این پدیده را. پدیده ای که نیروهای تازه ای تربیت می کند که به قول مولا علی علیه السلام مانند کوه های محکم اند و هیچ بادی آنها را نمی لرزاند.

میراث سید قطب

hadibayat — Thu, 19 Nov 2009 09:29:18 GMT

از سید قطب اندیشمند انقلابی مصری، مواریثی برای کل جهان اسلام باقی مانده است. سید مردی است بزرگ و مایه مباهات مصریان به خصوص اخوان المسلمین. به قول یکی از اساتید نقش او در اهل سنت همان نقش امام خمینی است در جهان تشیع. شاید بهتر باشد بگوییم در جهان اسلام. سیدقطب از دین اسلام قرائتی ارائه کرد کاملا مبارزه جویانه و به تعبیر خودش جهادی. حتی قرآن را هم جهادی تفسیر کرد. به نظر می آید با سیدقطب و قرائت خاص او از اسلام دوره دیگری در تعامل میان مسلمانان و دنیای غرب آغاز گردید. من در این جا می خواهم به یکی دوتا از ابداعات سید اشاره بکنم که به نظرم به وسیله مترجمین آثار او وارد فرهنگ انقلابی ما شده و تاثیرات خود را هم به جا گذاشته است.

یکی از آنها که برای اولین بار به وسیله سیدقطب ابداع گردیده است اصطلاح اسلام آمریکایی است. یکی دیگر تقسیم جوامع به اسلامی و جاهلی با مرزبندی های شدید و به اصطلاح دارالاسلام و دارالحرب است؛ حتی دارالکفر نمی گوید.

سید در سفری که به آمریکا داشت پس از بازگشت موضعی کاملا منفی و خصمانه نسبت به آن جا اختیار کرد. در بازگشت از همین سفر بود که نوشت آمریکا به دنبال اسلامی است که در مقابل کمونیسم بایستد. اسلامی بی خطر برای منافع خود آمریکا. سید در این جا پیش بینی می کند تولد طالبان و القاعده و مانند اینها را. مجاهدینی که ده ها سال بعد از قطب با کمک آمریکا در برابر شوروی در افغانستان می جنگیدند. البته امام خمینی مفهومی که برای اسلام آمریکایی در نظر می گیرد تقریبا اسلامی است بدون مشکل برای منافع آمریکا. اما یکی این که آن را ساخته آمریکا نمی داند یعنی خود انسان به اراده خود مسیری را می رود که آن مسیر هم خوانی دارد با خواسته آمریکا یا بهتر بگوییم کاپیتالیسم و سرمایه داری. و دیگر این که فقط در برابر شوروی و کمونیسم آن را تعریف نمی کند. مصادیق اسلام برشمرده امام ابتدا در داخل ایران هستند که معرف حضور عزیزان اند! و بعد آن دسته از حکام سرزمین های اسلامی که در مسیر خواست مردم خودشان نیستند! البته فعلا در مقام رد و تایید نیستم. در ادامه خواهم گفت که این نگاه خود به خود با تعریف جامعه اسلامی /جامعه جاهلی سید قطب هم پوشانی دارد.

در باب جاهلیت، سید قطب می گوید جاهلیت مربوط به دوران قبل از اسلام نیست و اکنون تمام عالم به غیر از آن جایی که در آن حکومت اسلامی برپاست، در جاهلیت به سر می برد. به این هم بسنده نمی کند سید معتقد است: «تنها یک دارالاسلام هست و آن همان است که دولتی اسلامی در آن برپا و شریعت خدا بر آن حاکم است و حدود خدا اقامه می شود و مسلمانان یار و دوست یکدیگرند. جز این هرچه هست دارالحرب است و رابطه مسلمانان با آن یا جنگ و پیکار است یا صلح بر مبنای پیمان امان». حال اگر چند دولت اسلامی با هم مشغول به تدبیر امور مردم شدند و هر کدام هم خود را همان دولت معهود دانست چه کنیم؟ یا شاید مسلمانی پیدا شد و این تفسیر را قبول نداشت او چه کند؟ یا ما انقلابیون با او چه کنیم؟ حتما در کنار جاده های هزاره سر خودش و کل دار و دسته ملعونش را بر نیزه می زنیم!

یک نکته دیگر هم بگویم درباره مصلحت از نگاه سیدقطب بعد ببینیم چه می شود. سید می گوید: «مصلحت بشر در شرع خدا تضمین شده است... پس اگر روزی انسان ها چنین به نظرشان آمد که مصلحتشان در مخالفت با چیزی است که خدا برایشان تشریع کرده، به وهم افتاده و... کافر شده اند... کسی که ادعا می کند مصلحت - در آنچه که او به نظرش می آید - مخالفت شریعت خداست، نباید پس از آن، آنی هم خود را بر این دین و از اهل این دین بداند».

یک روایتی زمان انقلاب در دهان بچه های انقلاب زیاد می چرخید از امام حسین علیه السلام که فرمود: ان الحیاة عقیدة و جهاد. زندگی به جز اعتقاد داشتن و جهاد کردن برای آن اعتقاد نیست. شهید مطهری این را کلا جعلی می داند. سید قطب در یک کلام مصداق این شعار است. اعتقاد داشته باش و برای آن بجنگ تا بقیه را به راه بیاوری و اگر نیامدند صلح کن بر مبنای امان. یعنی در ظل عنایات تو باشند. مثلا توبه نامه ای چیزی برایت بنویسند و تو آنها را ببخشی اما همواره این شمشیر داموکلس بر سر آنها باشد!

شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه دقیقا بر مبنای تقسیم جوامع و حتی جماعت ها به اسلامی/جاهلی ساخته و پرداخته شده است. اول انقلاب همه عالم مورد لعن بودند و بعد کم کم یک مدت راست ها و بعد چپ ها. الان هم به مدد جنبش سبز کل ایرانی ها مستحق مرگ اند. چون به احمدی نژاد نرسیده اند!

حسن حنفی در توضیح این نگاه می گوید اینها یک چیزی به نام نص دارند که از نظرشان تام و تمام برای همه زمان هاست: «نصی است فراتاریخی و فرازمانی و فرامکانی و روشن و بی نیاز از تفسیر و تاویل و تامل و نظر. تمام نص محکمات بوده و متشابهاتی در آن نیست، زیرا نص مربوط به افعال بندگان و احکام آن شک و تردید برنمی دارد... عیب این روش آن است که نص را برای کوبیدن و رد و طرد و حتی تغییر واقعیات به کار می گیرد، چرا که آشتی ای بین حق و باطل، ایمان و کفر، هدایت و گمراهی و اسلام و جاهلیت نمی بیند». نص به مدد انقلاب ما و قرائت عجیب و غریبی که به مرور ارائه گردیده و می گردد کش آمده و شامل سخنان رهبران نظام هم شده است. مثلا امام چیزی راجع به آیةالله منتظری گفته اند. امام چیزی راجع به آمریکا گفته اند و چیزهای دیگر. یا سخنان رهبری. البته بحمدلله آن قسمت از سخنان امام که به نفع قدرت نیست از حیز انتفاع ساقط است. اما این چیزی از گیر قضیه کم نمی کند. این اعتقاد هست.

سید قطب با قدرت اسلام را تبدیل به یک دین هویت ساز کرد با مرزبندی های روشن و محکم. حتی از این هم فراتر رفت و خود مسلمانان را هم اگر حکومت اسلامی بر سر آنها نباشد، داخل در جاهلیت قلمداد نمود. بد نیست که دین هویت بسازد اما دین هویت ساز استعداد دشمن تراشی بالایی دارد که باید برای آن فکری کرد. و البته طرفداران آن دین را هم منزوی می سازد. در بین خودشان انسجام بالایی پدید می آورد ولی جای آشتی با دیگران باقی نمی گذارد. و کم کم دامن خودی ها را هم می گیرد. چون مرزهای هویت با قدرت سنجیده می شود. و این امری بدیهی است.

خیلی وقت بود طولانی ننوشته بودم بعدا عمری بود بیشتر بحث می کنیم.

لشکر کمبوجیه و سایز معترض

hadibayat — Tue, 17 Nov 2009 17:41:18 GMT

دیروز رادیو پیام مصاحبه ای پخش می کرد از بقایی رییس میراث فرهنگی. می گفت بنا دارند کارشناسانی بفرستند مصر برای مشارکت در تحقیق پیرامون لشکر گمشده و البته پیدا شده کمبوجیه! افاضه می فرمود که بله این کشف ها نشان دهنده روابط فرهنگی بین ملت های منطقه است و سابقه دیرین این بده بستان ها را نشان می دهد. بنده خدا اصلا حواسش نیست که اینها بقایای یک لشکر گمشده است. مردان جنگی هم برای روابط فرهنگی و ارتقاء آن جایی نمی روند و بلکه کار دیگری دارند. البته نگاه نظامی جز این نیست. اکنون هم تقریبا فرهنگیان در خانه نشسته اند و نظامیان مشغول تعالی بخشیدن به فرهنگ اند.

محمدجوادلاریجانی در آخرین شیرین کاری خود فرموده است که سایز کروبی و موسوی آن قدر نیست که برای نظام مشکل ایجاد کنند. بنابراین آقای لاریجانی بفرمایند سایز چه قدر باشد که امثال ایشان متوجه بشوند مشکلی وجود دارد؟

ضبط دانش با نوشتن

hadibayat — Tue, 17 Nov 2009 16:04:18 GMT

روایتی از امیر مومنان هست بدین مضمون که دانش را با نوشتن در بند کشید. از امام باقر علیه السلام هم مطلبی هست که توصیه به نوشتن دارند. در ابتدا چیزی که به فکر انسان می رسد این است که بالاخره ننوشتن باعث فراموش شدن می شود. نوشتن مانند ذخیره کردن است. بعدها می توان رجوع کرد به این دانش مضبوط و از آن بهره ها گرفت. بنابراین در نگاه اول توصیه به نوشتن برای ضبط و نگاهداری دانش است.

اما چیزی به ذهنم رسید که عامل آن نقلی بود که افلاطون در دوره آثار خود از استاد خود سقراط آورده است. سقراط در جایی به افلاطون می گوید که نمی بینی دانش را با نوشتن خراب می کنند. یعنی دانش از نظر سقراط چیزی است که با زبان و گفتگو منتقل می شود. سقراط یک سوفسطایی است. استاد خطابه. کل دوره آثار افلاطون هم چیزی جز ثبت و ضبط بحث ها نیست. افلاطون نیز با نوشتن کمک می کند در تغییر دادن دانش. سقراط می داند که دانشی که نوشته شود فرق خواهد کرد با دانشی که سینه به سینه و با بحث و جدل منتقل می گردد.

دانش در عربستان قبل از ظهور اسلام خلاصه می شود در علم انساب که نزد برخی افراد بود و کهانت و نجوم و مانند اینها. اینها نوشتنی نبودند. افرادی بودند که اینها را می دانستند و نقل می کردند. نقال ها و قصه گوها هم بودند. هرچه بود از طریق زبان و طی یک گفت وگو منتقل می شد. تاکید پیامبر خدا صلی الله علیه و اله بر نوشتن قرآن به وسیله کاتبان وحی و پس از ایشان ائمه هدا علیهم السلام بر نوشتن به نظرم حرکتی است برای تغییر دادن جنس دانش. چونان وظیفه ای تاریخی برای گذر دادن از برهه ای به برهه دیگر.

موشک جواب موشک

hadibayat — Sun, 15 Nov 2009 14:46:39 GMT

قسمت نظرات شده محل مشاعره. رفیق شاعر سبز ما هم دیده این جوریه شعری گفته و فرستاده برای من که بزارم تو وبلاگ. گفته موشک جواب موشک. من اصلا اهل موشک پرانی نیستم پس مسئولیت اش پای اون. در ضمن هرگونه شباهت به هرکسی اتفاقی است.

گفت مرا شاعری، که حق مطلق منم

زعرش و فرش خدا، گشته معلق منم

هاله نورم ببین، شادی و شورم ببین

در پس این خنده ها، قدرت و زورم ببین

اصل برای حاجیت! قدرت و پول است و بس

در ره این آرزو، نیست مهم هیچ کس

شیعه یعنی یار من، بسیجی همکار من

جز زد و بند و ریا، نیست در افکار من

آن که ندارد قبول، راه و روش های من

جای ندارد به جز، زیر لگدهای من

جادوی چشمان من، کرده دو عالم اسیر

عاشق و دلباخته، مرد و زن و خرد و پیر

ماه اگر شامگاه، در آسمان می چمد

از برکات من است، نور به عالم دهد

مردم ایران زمین، جمله رعایای من

پول دهم تا زنند، بوسه بر اعضای من

پول عجب نعمتی است، معجزه ها می کند

شرح دهم من کنون، بین که چه ها می کند

می خرم از آکسفورد، دکتری و فوق آن

ناز و ادایم مبین، کشته مرا شوق آن

لو برود کار من، پول دوا می کند

جمله شکایات را، پول هوا می کند

پول صفا می دهد، طبع همه شاعران

جمع کند مادحان، خیل همه چاکران

چاوز و مورالس و، آن رجب اردوغان

تا دم دربار من، پول بیارد دوان

حال که از ما شدی، خیز و چماقی بگیر

چشم و دماغی شکن، دخترکی کن اسیر

با صد و یک رمز و راز، رییس دولت شدم

به لطف و امداد غیب، صاحب حشمت شدم

گر نتوان جمع کرد، این خس و خاشاک را

چه گونه مرهم کنم، جیب دو صد چاک را

گشته زمین و زمان، هر در و دیوار سبز

زاهد و درویش سبز، کاری و بیکار سبز

بید نیم من اخی، نیست مرا لرزشی

اسلحه در دست گیر، برادر ارزشی

... این شاعر ما داغ که می کند همین جور به هم می بافد به دل نگیرید. شاعر است و عقل اش در پس زبانش. اول می گوید و بعد فکر می کند.

سهوالقلم

hadibayat — Thu, 12 Nov 2009 22:09:03 GMT

_ آیةالله جوادی گفته است که بی عرضه گی هم آدم را به جهنم می برد. قطعا بی عرضه در خانه نشسته را نمی گوید بلکه بی عرضه ای را که پست دارد می گوید. اگر می داند که بی عرضه است و پست هم دارد که غاصب هم هست و اگر نمی داند که بی عرضه است، نفهم است. البته نفهم را به جهنم نمی برند اما قطعا به بهشت هم نمی برند. راستی نفهم را کجا می برند؟

_ احمدی نژاد مترو را هم می خواهد. احمدی نژاد چه چیز را نمی خواهد؟

_ دارند برای ما ساکنین قم منوریل هوا می کنند. از جایی که قرار است ترمینال شود تا جایی که نماز جمعه در آن برگزار می شود. کلا در رودخانه. سیصد چهارصد نفر را در هر سرویس جابه جا می کند. گویا دویست میلیاردتومانی هم تخصیص داده اند. یادم است در تهران همین آقای چمران و شورایش در زمان چهارصد میلیارد تومان! منوریل را همین جوری داده بودند به یکی کنترات! سوال شد کیست این مرد خوشبخت؟ گفت بچه ای حزب اللهی، مومن و اینها!

در ضمن شنیده ام تمامی مسئولین ترافیکی و جاده و راه قم بالاتفاق با مونوریل مخالفت کرده اند. به خاطر همین هم طرح شروع شده است!

_ این روایت را در کتابی به نام زی طلبگی دیدم. این کتاب را پژوشگاه علوم و فرهنگ اسلامی چاپ کرده است. زاذان می گوید امام علی علیه السلام را دیدم که تعدادی بند کفش در دست دارد و در بازار قدم می زند.، هر کس که نیازمند باشد به او بند کفش می دهد، گم شده را راهنمایی می کند، باربران را در بردن بار کمک می نماید و این آیه را می خواند: «آن سرای آخرت را برای کسانی قرار دادیم که در سمین برتری و فساد نمی جویند»، آن گاه می فرماید این آیه درباره زمامداران و توانگران نازل شده است.

یک لحظه دیدم چه شباهتی است بین آن اخلاق حکومتی با این اخلاقی که ما این روزها شاهد آن هستیم. نیروهای حکومت با بندهای پلاستیکی بین مردم می روند و هر کس لازم باشد دستانش را می بندند و بعد کمکش می کنند که راه کهریزک و خورین و اینها را بجوید و اگر نتواند روی دست می برندش. واقعا که مولا هرچه انجام داده ایشان طابق النعل بالنعل معکوس انجام می دهند. چه شباهت شگفت انگیزی!

_ یک بنده خدایی برای من نظری نوشته است و هرچه درباره ظهور و اینها گفته اند مصادره کرده است. عزیز است دیگر. کاش نامش را به جای ابوالحسنی، حجت بن الحسن می گذاشت و تکلیف ما را روشن می کرد.

_ قصاص به معنای پی گیری است. قصه هم از همین ریشه است یعنی چیزی که دنباله دارد و پی گرفته می شود. شاید منظور این باشد که نگذارید خون یا آسیب هدر برود. بلکه پی اش را بگیرید. نه این که حتما بکشیدش. شاید این طوری بشود فکری برای اعدام ها کرد. واقعیت این است که ما در برخورد با متهم رفتارهای غریبی می بینیم. مثلا یکی برای جرمی اعدام می دهد و دیگری آن را در حد تبعید یا حبس می داند. قانون ایراد دارد یا برداشت ها از آن؟ البته قانون در ایران با برگ چغندر هیچ فرقی ندارد بل هم اضل! یک بار رییس قوه قضاییه قائل می شود به این که علم قاضی برای صدور حکم کافی است. آن وقت شاهد کیلویی چند؟ آقا فهمید تمام! رییس بعدی حالا چه اجتهادی بکند و چه بلایی سر مردم بینوا بیاید خدا عالم است. همه چیزمان به همه چیزمان می آید.

_ شاعری وام گرفت/شعرش آرام گرفت. سیدحسن حسینی این را به یادگار گذاشت تا تکلیف آنهایی که نمی دانند با شاعران روشن شود. امام حسین علیه السلام در راه کربلا با شاعری رو به رو شد و به او مبلغ زیادی بخشید. عرض کردند به کسی که عقل و ایمانش در گرو زبانش است این همه بخشیدی؟ فرمود بهترین پول ها آن است که برای آبرو هزینه شود. اگر پول نمی گرفت من را هجو می کرد و ناسزا می گفت.

این روایت را راوندی در نوادر آورده است. واقعیت این است که شاعر پول می گیرد مدح می کند و پول می گیرد و قدح می کند! کمیت در عید غدیر قصیده ای برای مولا گفت که نگو! بعدها کلا انکار کرد آن را. هم غدیر را و هم شعر را. پول چه کارها که نمی کند. فقط قیمت آدم ها یک کم فرق می کند. یکی مثلا به خاطر نمایندگی صدا و سیما در فرانسه یا هند یا یک خراب شده دیگر کل دین، آبرو و شرفش را می دهد و آن یکی در برابر عالم و آدم سر خم نمی کند. فرق دارند آدم ها. در کلمه آدم دقت کنید.

بس است دیگر. مدتی ننوشته بودم هم چین! حالم گرفته بود.